77D098AD-3B46-4833-A28A-278176D875E9

Het is zover

Ik knijp mezelf in de arm. Ja, ik ga. Eindelijk.
Ik zit in de twilight zone van niet meer terug kunnen en nog niet weten waartoe dit alles leidt. Ik zing mezelf moed in met een lied van Daniël Lohues: ‘Angst is mar veur eben, spiet is veur altied’. De hele week nam ik afscheid, maar het moeilijkste deel is tot het laatst bewaard.
Voor vertrek maak ik samen met zoonlief het rooster voor z’n volgende toetsweek. De verrassingsmand voor die week staat klaar (dank voor het idee Marieke!). ‘Zullen we een spelletje doen’, vraagt hij, als we later wat ongemakkelijk naar de klok zitten te kijken. Die redt het de komende maanden wel, denk ik trots. Net als z’n vader. Mijn lievepief sleept me de afgelopen dagen door m’n achtbaan van afscheid nemen; begripvol en met een gunfactor die me telkens weer ontroerd.
Hij kreeg vragen wat hij daar nu van vindt dat z’n partner zolang weggaat. Hij zegt tegen me: ‘Ik begrijp dat niet: dat gun je elkaar toch?! Dat is toch normaal?!’ Ik hou van die vent!
Het voelt deze hele week alsof ik schil voor schil de rollen van me afpel, een pijnlijk, maar ook heel verrijkend proces. Het is een beetje doodgaan zonder te sterven, met ontroerende woorden, -vrijwel- gewichtloze cadeautjes, allerlei vormen van meeleven. Wat heb ik geweldige en attente mensen om me heen: vrienden, collega’s, lieven.
Stiekem is m’n rugzak toch bijna een halve kilo zwaarder geworden dan ik wilde. Dat gewicht bestaat uit spulletjes die de tocht lichter maken: de mala en de drinkbeker die ik van zoonlief kreeg, de brieven van m’n dierbaarsten, de Dopper die ik voor m’n vijftigste van m’n broer en zussen kreeg, het allerlichtste armbandje van m’n dierbare vriendin, dat lieve kleine, oude boekje over een ándere pelgrimstocht, het applewatchbandje van m’n bestie. De digitale playlists en berichtjes vormen de rest van de wolken waarop ik de komende twee maanden zweef.
Afscheid nemen doet pijn, ruimte vragen is moeilijk, in de twilightzone slaat de twijfel toe: Waarom doe ik dit? Ben ik wel voorbereid genoeg? Wat als..?!
Ik laat de stormen van onrust voorbij razen, zonder me omver te laten blazen. Allemaal onderdeel van mijn proces, zo constateer ik. Met respect kijk ik naar eenzame medereizigers. Wat is hún avontuur? Wie laten zíj achter? Hoe goed zijn zij voorbereid?
Lieve medereiziger, uit en thuis, welkom op mijn avontuur. Na drie jaren voorbereiden en medeleven gaat het beginnen. Ik weet niet hoe vaak en wanneer we elkaar treffen, maar: Welcome, fasten your seatbelts and enjoy the flight!

Zinzoeking-logo geoptimaliseerd

Leuk artikel? Deel het!

YOU MAY ALSO LIKE

Laat een reactie achter