Margreet Botter bij Machu Picchu

Peru: Inca's & Amazone

Land van de Inca’s en de Amazone. Van oeroude beschavingen en ongerept oerwoud. Wie voorbij kan gaan aan het massatoerisme in Peru en dichtbij zijn eigen ervaring kan blijven, zal zich(zelf) verbazen en tot inzichten komen…
 
 

Onze reis leidt ons in 2003 via Lima en Arequipa naar Puno en het Titicacameer. Van daaruit naar Cuzco, de Incatrail en het Amazone-gebied vanuit Iquitos. Wat blijft hangen is, anders dan in andere landen, niet het contact met de mensen. Wat blijft hangen is het gevoel op oude bodem te lopen, waar de huidige bewoners ook nog maar net zijn komen aanwaaien. Het gevoel van een beschaving binnenwandelen die is verdwenen, maar waarvan de geest nog steeds rondwaart. Het gevoel dat je hier boven jezelf kunt uitstijgen als onderdeel van iets groters.

Titicacameer

 

Voor ons begint de vakantie pas echt als we vanuit Puno met een bootje het Titicacameer (het hoogstgelegen meer ter wereld) opvaren. Scheel kijkend van de hoogteziekte vechten vriendlief en ik om de laatste paracetamol om de vreselijke hoofdpijn te verdrijven. Een akelige confrontatie met ‘het slechte in onszelf’.

We logeren op het eiland Amantani, waar de mannen al wandelend lopen te breien, een trend die zelfs in de breiwoede van jaren later niet doordringt tot de hipster. Wat opvalt hier is de oorverdovende stilte: geen verkeer, geen overbevolking, slechts traditionele rust. Met traditioneel eten: knolvormige, veelkleurige aardappel- en wortelsoorten en verrukkelijke kruidenthee; basaal, eerlijk en voedzaam eten. Het mobiele netwerk heeft hier zijn intrede nog niet gedaan (we spreken van het jaar 2003), hoewel het mobieltje als statussymbool al in ieders handen ligt (dus inmiddels is dat vast veranderd!).

 
 

Cuzco

 

Van Puno reizen we naar Cuzco, een typisch Spaanse stad, met een plein en een kathedraal. We verbazen ons over de dikke muren van een café waar staat geschreven dat je bij een aardbeving in de deurpost moet schuilen, een tip die ons een jaar later (als we de tsunami in Azië ‘voelen’) heel goed van pas zal komen…

De sterke Spaanse invloeden vallen in het niet bij de overweldigende magie van de Inca’s, die vanuit Cuzco hun rijk stichtten. Wie de indrukwekkende stadsmuren van duizend jaar oud ziet, weet dat de Inca’s ware bouwers waren. Zonder cement en met oog voor de natuurlijke vorm van de stenen, wisten ze met het weghakken van de scherpe randjes kubieke stenen perfect in elkaar te passen om zo een solide en sierlijk geheel te maken. Een techniek die ze ook schenen toe te passen bij het veroveren van andere volken: de natuurlijke eigenschappen van andere volken werden ingezet en hooguit wat bijgeschaafd om zo het krachtigst in te passen in het grote rijk. Een vrijmetselaar zou er nog van kunnen leren!

 
 

Machu Picchu

 

Maar het hoogtepunt voor de meeste Peru-reizigers is natuurlijk Machu Picchu. Wij sluiten ons aan bij een trekking van vier dagen, zodat we volop de tijd hebben om ons in de voetsporen van de Inca’s te wanen. Het blijkt één grote confrontatie met mezelf. Op dag twee van de trekking klimmen we 1300 meter naar 4215 meter hoogte. Met name het laatste stuk is steil. Boos, verdrietig en teleurgesteld zien we mensen afhaken. Hijgend zetten we tien stappen om dan even weer op adem te komen. Vriendlief heeft het zwaarder dan ik en ik neem zijn camera over. Die ene kilo extra heeft echter zo’n verwoestende uitwerking op mijn tempo dat ik na iedere twee stappen omhoog er eentje achteruit duizel.

Ik besef -oh, mooie levensles-: je kunt iemands last niet overnemen, en al helemaal niet ten koste van jezelf. Je kunt de ander hooguit steunen en bij hem blijven als het moeilijk is.

Eenmaal boven is de vermoeidheid binnen vijf minuten weg en kijken we empathisch toe hoe anderen de weg afleggen zoals wij dat zojuist deden. We willen ze wel toeroepen dat zometeen alle ellende plaats zal maken voor euforie, maar hadden wij dat een kwartier geleden geloofd en willen horen?!

De euforie houdt de rest van de Inca-trail aan, als we lopen door nevelwouden, langs begroeide ruïnes en over smalle bergpaadjes. Het laatste stukje Inca-trail leggen we af met honderden anderen bij het krieken van de dag. De gids laat ons allemaal stoppen op een plek waar de zon op magische wijze zal opkomen.

Wij zijn de mensenmassa beu en lopen met z’n tweeën door, om een heel eind verderop op een bankje uit te rusten. We zitten in de mist, zien niet waar we zijn. Dan ineens valt er een gat in de bewolking en onze adem stokt in onze keel: voor ons ligt in de diepte een -nu nog- verlaten Machu Picchu. We worden getroffen door deze unieke ervaring en prijzen onszelf gelukkig dat we eigenwijs doorliepen, weg van de massa, niet luisterend naar de gids. Het blijkt een bijzondere les in het lopen van je eigen pad, het maken van je eigen keuzes, luisterend naar jezelf.

 

Amazone-woud

 

Kan er in Peru iets tippen aan de ervaring van Machu Picchu?! Ik vind van wel, maar smaken verschillen. In de laatste week van onze vakantie reizen we naar Iquitos, een stad aan de Amazone in het noordelijk deel van Peru. Als we uit het vliegtuig stappen valt een heerlijke warme tropendeken over ons heen en ik voel me meteen thuis. Vanuit Iquitos varen we in een halve dag een zijarm van de Amazone op, begeleid door kleine rivierdolfijnen, manoeuvrerend door mangrovebossen met schildpadden. Middenin de jungle leggen we aan bij een paalwoning die de komende vijf dagen ons thuis zal zijn. We slapen in een hemelbed onder de blote hemel, verplaatsen ons te voet of per roeiboot en baden in ons blootje in de rivier, terwijl visjes aan ons lijf knabbelen. Een gids gaat met ons de jungle in, ter plekke de weg vrijmakend, en laat ons kennismaken met luiaards, vreemde vogels, slangen en tal van geneeskrachtige planten en bomen. Hij laat ons zien hoe fantastisch de natuur in evenwicht is, doordat vrienden en vijanden in de plantenwereld naast groeien. Ik overwin mijn grootste angst door op tarantula-jacht te gaan en kijk voor het eerst in mijn leven zonder angst of afschuw naar de prachtige exemplaren die we tegenkomen. ’s Ochtends worden we gewekt door een kakofonie van beestengeluiden, variërend van kikvorsen tot brulapen en vogels met alle een eigen symfonie. Ik heb me nog nooit zó een gevoeld met de natuur en ben me tegelijkertijd nog nooit eerder zo bewust geweest van de macht van de natuur en de kwetsbaarheid van mezelf.

 

Mijn les

 

Na deze reis zal het lijken alsof ik twee reizen heb gemaakt: eentje naar het verleden van de Inca’s die door hun sterke aanwezigheid mij in m’n kracht zetten, waardoor ik zelfbewuster m’n weg ga. En eentje naar de jungle waar ik ervaar hoe enorm belangrijk en wankel evenwicht en harmonie zijn, en hoe je alleen goed kunt balanceren als je met beide benen op de grond staat…

 

Tip

 
Ga je naar Peru, blijf dan niet te lan in Lima hangen. Je kunt er heerlijk eten, maar verder heeft de stad weinig charme. Nog een waarschuwing: wees voorbereid op het het feit dat je grote delen van het land in groepsverband zult ontdekken, omdat je je voor de meeste bezienswaardigheden nu eenmaal moet aansluiten bij een (groep)excursie. Met dat in je achterhoofd kan Peru een zeer indrukwekkende, individuele reiservaring opleveren. Oh ja, en neem voldoende pilletjes tegen hoogteziekte mee!
 
 
Zinzoeking-logo geoptimaliseerd

Leuk artikel? Deel het!

YOU MAY ALSO LIKE

Laat een reactie achter